به دیدنم بیا !

 

من از نهایت شب حرف میزنم

من از نهایت تاریکی ..از نهایت شب حرف می زنم..

اگر به خانه من آمدی برای من ای مهربان چراغ بیاور

و یک دریچه که از آن

به ازدحام کوچه خوشبخت بنگرم....

زیر لب این قطعه قدیمیو می خونم..سرما خوردم،انگار دل ادم هم ابری میشه و توی این هوای نیمه بارونی و نیمه ابری می خواد بباره...

همه چی عین یه خاطره از جلو چشام محو میشه، به همین اسونیة عین یه تابلوی نقاشی..باید جدا شم ،از دستای پینه بسته زمان ، باید سفر کنم..برم!

اینجا می نویسم.. از همه اون چیزایی که باید ..یه فصل جدید میتونه یه زندگی جدید باشه و یه دنیای جدید..یه پنجره که می تونه رو به همه چیزای قشنگ دنیا باز بشه.....

 

پی نوشت: من فرنوش هستم.دانشجوی سال اول روزنامه نگاری علامه و از امروز می خوام اینجا بنویسم.چیزایی رو که شاید سالها لابلای کاغذ نوشته هام داره کم کم محو میشه.