سر گیجه ها

اندیشه هایم سر در گم مانده اند
خط ذهنم می ماسد میانه ی راه
و من باز تصور می کنم...

تصور میکنم و میخوابم


غلت میزنم بر تکیه گاه محکم بشریت
آخرین پناهگاه
تخت خواب!
چشمانم را می فشرم
.....................
کاش ثبات می آموخت
ذره ای کودک ذهنم
کاش می آموختم
تا این چنین
در آستانه ی سومین دهه ی زندگی
معلق نبودم
میان زمین خطا ها
و هوای آرزوها...
خسته از بی بازگشت ها
گیج و تب دار
از حرف آدم ها
من کجای این زمین خاکی
ایستاده ام؟
که خوب نمی بینم
انسان ها را

"زمین صاف است
                وهر روز می دوم
                                    در پی تپه ای
                                                     که از فراز آن بتوان
                              تمام آدمیان را دید
                                                      خوب خوب..."